Konserwacja odzieży roboczej i ochronnej

Odzież robocza i ochronna ma za zadanie chronić pracownika podczas pracy przed działaniem czynników szkodliwych lub niebezpiecznych dla zdrowia. Musi też zabezpieczać przed ewentualnymi urazami ciała. A jak powinna wyglądać jej konserwacja?

Na wielu stanowiskach pracy pracownicy w celu ochrony przed zagrożeniami stosują odzież i obuwie robocze przydzielone przez pracodawcę. Wynika to wprost z przepisów Kodeksu pracy, które nakładają obowiązek dostarczenia pracownikom odzieży w dwóch przypadkach:

  • gdy odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub zabrudzeniu,
  • w momencie, gdy wymagają tego względy technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy.

Odzież i obuwie robocze

Odzież i obuwie dostarczane pracownikom możemy pogrupować w dwie kategorie: robocze i ochronne. Pierwsze z nich mają za zadanie zapewnienie ochrony pracownika lub jego własnej odzieży przed zabrudzeniem lub zniszczeniem w związku z wykonywaną pracą. Odzieżą roboczą jest także tak zwana odzież reprezentacyjna, która służy głównie wsparciu wizerunku firmy. Odzież reprezentacyjna nie ma cech ochronnych.

Odzież i obuwie ochronne

Natomiast odzież i obuwie ochronne należą do środków ochrony indywidualnej (ŚOI), które mają chronić przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych czynników występujących w środowisku pracy. Do takich czynników zaliczamy między innymi:

  • zagrożenia powodowane przez maszyny, procesy technologiczne, prąd elektryczny, skażenia środkami chemicznymi, biologicznymi,
  • promieniowanie jonizujące, wysoką temperaturę,
  • warunki atmosferyczne.

Zarówno odzież robocza, jak i ochronna musi spełniać wymagania dotyczące oceny zgodności określone w odrębnych przepisach oraz podlegać obowiązkowej certyfikacji. Norma EN ISO 13688 określa ogólne wymagania z zakresu ergonomii, oznaczenia wielkości, nieszkodliwości i znakowania odzieży ochronnej oraz informacji, które powinien dostarczyć producent wraz z odzieżą ochronną. Norma ta powinna być stosowana razem z innymi normami zawierającymi szczegółowe wymagania dla określonego wyrobu w celu zapewnienia ochrony przed danym zagrożeniem.

Rodzaje środków ochronnych i ich przydział

Rodzaje ŚOI oraz odzieży i obuwia roboczego, a także ich okresy użytkowania pracodawca ustala w porozumieniu z zakładową organizacją związkową. Jeśli w zakładzie nie ma związków zawodowych, robi to z pracownikami, przedstawicielami załogi wybranymi w trybie przyjętym w zakładzie pracy. Środki ochron indywidualnych oraz odzież i obuwie robocze są własnością pracodawcy.

Zasady przydziału ŚOI oraz odzieży roboczej należy zawrzeć w załączniku do regulaminu pracy lub w innym dokumencie (np. zarządzeniu), gdy pracodawca nie ma obowiązku opracowania regulaminu pracy. Podstawową informacją pomocną w ustaleniu norm przydziału jest przegląd procesów pracy i procesów technologicznych na stanowiskach. Kategoria odzież ochronna obejmuje także akcesoria, takie jak: hełmy ochronne, okulary, czapki, rękawice, bielizna termiczna. W normach przydziału uwzględniamy:

  • stanowiska pracy,
  • rodzaj odzieży (ochronna lub robocza),
  • asortyment,
  • czas użytkowania,
  • informację, czy za dany asortyment możemy wypłacić ekwiwalent pieniężny za używanie (lub pranie przez pracownika) własnej odzieży i obuwia roboczego.

Pranie odzieży

Pracodawca ma także obowiązek zapewnić, aby stosowane ŚOI oraz odzież i obuwie robocze miały właściwości ochronne i użytkowe. Musi też zapewnić ich pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie. Częstotliwość prania, konserwacji, odpylania odzieży roboczej należy ustalić dla poszczególnych stanowisk pracy w dokumencie określającym zasady gospodarki odzieżą, obuwiem i środkami ochron indywidualnych.

W przypadku gdy pracodawca nie może zapewnić prania odzieży roboczej, może powierzyć te czynności pracownikowi za jego zgodą, wypłacając jednocześnie ekwiwalent pieniężny w wysokości poniesionych przez pracownika kosztów. Nie można powierzyć pracownikowi prania, konserwacji, odpylania i odkażania odzieży i obuwia, które mogły ulec skażeniu środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałem biologicznie zakaźnym. Ekwiwalent za pranie uwzględnia następujące pozycje: koszt wody, prądu, środka piorącego, a także czas pracy pracownika. Koszty te muszą być realne. Ustalając ekwiwalent za pranie, można posiłkować się informacją o cenie usługi prania przez pobliskie pralnie. Ekwiwalent za pranie najczęściej jest wypłacany periodycznie (co miesiąc, kwartalnie lub raz w roku) za faktycznie przepracowane przez pracownika dni.

W przypadku gdy pracodawca wypłaca pracownikowi ekwiwalent za używanie własnej odzieży lub jej pranie, powinien prowadzić indywidualne karty ewidencji wypłat. Raz obliczony ekwiwalent za pranie lub używanie własnej odzieży można wypłacać ryczałtowo i corocznie indeksować go o wskaźnik inflacji. Wszystkie koszty związane z gospodarką odzieżą w zakładzie pracy stanowią koszty pracodawcy a ekwiwalenty, zgodnie z obowiązującymi przepisami, stanowią przychód pracownika z tytułu stosunku pracy. Przychód ten jest jednak wyłączony z oskładkowania i opodatkowania.

Produkty

Loading...

Nasze strony wykorzystują pliki cookies. Korzystanie z naszych stron internetowych bez zmiany ustawień przeglądarki dotyczących plików cookies oznacza, że zgadzacie się Państwo na umieszczenie ich w Państwa urządzeniu końcowym. Więcej szczegółów w Polityce prywatności.