Bezpieczeństwo w strefach zagrożonych wybuchem. Wybuch pyłu węglowego

Zapory przeciwwybuchowe

W wyrobiskach zaliczonych do klasy B zagrożenia wybuchem pyłu węglowego powinno się stosować zapory przeciwwybuchowe:

• główne zapory przeciwwybuchowe – budowane na wlocie i wylocie każdego rejonu wentylacyjnego oraz we wszystkich pozostałych wyrobiskach łączących rejony wentylacyjne;
• pomocnicze zapory przeciwwybuchowe – budowane wewnątrz rejonów wentylacyjnych w odległości od 60 do 200 m od miejsc możliwego zapoczątkowania wybuchu pyłu węglowego. W uzasadnionych okolicznościach ww. odległość można zmniejszyć do 40 m lub zwiększyć do ponad 200 m. W przypadku gdy długość wyrobiska uniemożliwia zabudowanie w nim całej zapory przeciwwybuchowej, buduje się w tym wyrobisku co najmniej połowę zapory, a pozostałą część zapory – w każdym sąsiednim wyrobisku.

Pomocniczymi zaporami przeciwwybuchowymi ponadto zabezpiecza się:

• przodek wyrobiska wybierkowego;
• przodek wyrobiska korytarzowego;
• grupy przodków korytarzowych lub wybierkowych, których nie można zabezpieczyć oddzielnie zaporami;
• wyrobiska, w których pracują maszyny lub inne urządzenia powodujące na długości co najmniej 30 m powstawanie nagromadzenia pyłu węglowego niebezpiecznego w pyle kopalnianym niezabezpieczonym w ilości 0,5 kg/m³ wyrobiska i powyżej;
• pole pożarowe;
• wyrobisko, w którym zawartość metanu w powietrzu jest wyższa od 1,5% lub występują przystropowe nagromadzenia metanu;
• miejsca znacznego nagromadzenia pyłu węglowego niebezpiecznego w pyle kopalnianym niezabezpieczonym, w szczególności powyżej 0,5 kg/m³ wyrobiska, występujące w wyrobiskach korytarzowych, przy czym odległość między zaporami nie może być większa niż 200 m.

W polach [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas