Bezpieczeństwo w budownictwie. Prace na wysokości
Podsystemy łącząco-amortyzujące
Podsystemy łącząco-amortyzujące składają się z zatrzaśników (zakręcanych, automatycznych lub dwuzapadkowych), linki bezpieczeństwa oraz amortyzatorów. Maksymalna długość linki razem z zatrzaśnikami i systemem amortyzującym nie może przekroczyć 2 m. Amortyzatory dołącza się do linek albo wykonuje razem z nimi i rozszerza możliwości użytkowania linek. Amortyzatory muszą spełniać wymagania normy PN-EN-355. Podczas powstrzymywania spadania amortyzator zmienia swoją długość. Zwiększa to długość potencjalnego upadku. Jest to ważna informacja, o której należy pamiętać podczas doboru tego środka, jak i punktu zakotwienia dla niego. Amortyzator często łączy się z dwiema linkami bezpieczeństwa. Przepinając je naprzemiennie, zapewnia się przypięcie zawsze do minimum jednego punktu [5].
Punkty zakotwienia
Punkty zakotwienia służą do zamocowania w nich systemów łącząco-amortyzujących. Muszą one być odpowiednio wytrzymałe, mają bowiem zapewnić nie tylko asekurację na miejscu pracy, ale też podczas dojścia do tego miejsca. Najprostszymi punktami kotwienia są elementy konstrukcji, które umożliwiają bezpośrednie dołączenie systemu łącząco-amortyzującego (np. rury rusztowań, grube zbrojenia) [5]. Norma PN-EN 795 określa wymagania urządzeń umożliwiających zakotwienie systemu i dzieli je na klasy: A, B, C, D i E. W tab. 1 przedstawiono opis urządzeń umożliwiających zakotwienie systemu łącząco-amortyzującego. Środki ochrony indywidualnej podczas prac na wysokości stosuje się podczas większości czynności. W szczególności hełm ochronny należy stosować zawsze podczas:
- prac budowlanych, zwłaszcza na rusztowaniach i w ich sąsiedztwie,
- wznoszenia i demontażu szalowania,
- rozbiórek obiektów budowlanych,
- prac montażowych i [...]
